Bir papatya tarlasý düþün.. Ýlkbahar ayý.. Ve sen onun yanýndan geçen yolda yürüyorsun ve o papatya tarlasýnda bir papatya dikkatini çeker.. Binlercesinden birisidir ama sen onun yanýna gidersin.. Onda seni çeken bir þeyler vardýr.. O papatyayý olduðu yerden koparýrsýn.. Sadece senin olsun istersin.. Sadece senin.. Papatyanýn öleceðini düþünmeden. Ve gidersin o tarladan. Bence bu tutku.. Ýçindeki þiddetin durduramadýðý bir bencillik ama bir o kadar güzel ve hapsedici. Yine o tarlanýn kenarýndaki yolda yürüyorsundur.. Yine milyonlarcasý arasýnda bir tanesi seni çeker.. Yaklaþýrsýn yanýna.. Yanýna gidersin o papatyanýn.. Gözlerin baþkasýný görmez olur o an. Onun için herseyi yapmak istersin.. Dokunmak istersin.. Dokunamazsýn, orada onunla ölmek istersin. Ama birden hafif bir rüzgar eser ve bir baþka güzel çiçek kokusu gelir burnuna.. Dayanamazsýn onun kokusuna.. Unutturur herþeyi bir anda ve o kokunun geldigi yöne gidersin.. O papatya orada kalmýþtýr.. Yüreðinin bir kenarýnda.. Paylaþýlmamýþtýr bir çok þey.. Unutulmaz belki ama geri de dönülmez ona.. Aþk bence böyle bir þey.. Yine o yoldasýn.. Papatya tarlasýnýn yanýndan geçen.. Ve yine bir papatya... Milyonlarcasýnýn içinde seni çeker.. Gidersin yanýna.. Orada kalakalýrsýn.. O hiç ölmesin diye her seyi yaparsýn.. Tüm gücünle onunla olmak istersin.. Oradan seni koparacak hiç bir güç olmadýðýna inanýrsýn.. Ve orada onunla ölene kadar birlikte kalýrsýn.. Bence sevgi de bu...